Մարդկային հարաբերությունների ոլորտում հաճախ սխալմամբ ենթադրվում է, թե սիրո էությունը ուղիղ համեմատական է դրա տևողությանը օրերի, ամիսների կամ տարիների քանակին։ Մենք հակված ենք գովերգել այն կապերը, որոնք դիմացել են տասնամյակների փորձություններին։ Սակայն իրական և անկեղծ զգացմունքը գերազանցում է օրացույցի օրերն ու տարիները սերը չի չափվում ժամանակով, այլ խորությամբ և ինտենսիվությամբ։
Ժամանակը զգացմունքի արտաքին, ֆիզիկական չափիչն է, մինչդեռ սիրո իրական արժեքը գտնվում է նրա ներքին, հոգեբանական հարթության մեջ։ Կարճատև, բայց բացառիկ խոր զգացմունքը կարող է ավելի մեծ, անջնջելի հետք թողնել մարդու հոգու մեջ, ամբողջությամբ փոխել նրա ներաշխարհն ու աշխարհայացքը, քան տասնամյակների ձգվող սովորական, գուցե և սովորությունից բխող կապը։ Որոշ հանդիպումներ, թեկուզ կարճատև, կարող են պարունակել մարդկային փոխհարաբերությունների ողջ իմաստը և ողջ հավերժությունը։
Իրական սերն ընդհանրապես գոյություն ունի ժամանակից դուրս հավերժության տիրույթում։ Այն միակ հոգեվիճակն է որտեղ անցյալի ուրախ հիշողությունը, ներկայի ապրումը և ապագայի հույսը միաձուլվում են մեկ անքակտելի զգացողության մեջ, որը չի ենթարկվում քայքայման։ Այս յուրահատուկ պահերն ապացուցում են, որ սերը ոչ թե ժամանակի մեջ տեղի ունեցող գործընթաց է, այլ էներգիա, վիճակ և ընտրություն։
Այսպիսով, սիրո չափումը ոչ թե ժամանակի ֆիզիկական տևողությունն է կամ համատեղ անցկացրած տարիների գումարը, այլ նրա հոգեկան արժեքը և այն անջնջելի նշանակությունը, որ այն ձեռք է բերում մեր կյանքում։ Միակ հավերժական չափման միավորը մնում է զգացմունքի անսահման հավատարմությունը իր իսկ էությանը եթե այն ճշմարիտ է ապա այն հավերժական է անկախ նրանից, թե որքան է տևել։
Ավետ Սարդարյան 